قراردادهای استارتاپی با تأکید بر قراردادهای مالکیت فکری

توضیحات

در خصوص کتاب قراردادهای استارتاپی نیاز است اشاره کنیم که در دنیای امروز که اقتصاد کالا محور جای خویش را به اقتصاد دانش محور برخواسته از اندیشه‌های نو و ایده‌های بدیع داده است، شاخه جدیدی از حقوق تحت عنوان حقوق مالکیت فکری به عنوان ابزاری نوین، وظیفه حمایت از دارایی‌های نوظهور و نوپدید که آنها را به دارایی‌های نامشهود، ناملموس و یا فکری تعبیر می‌نمایند به عهده گرفته است. مهمترین ویژگی این نوع از دارایی‌ها امکان تقلید و بهره‌برداری از آنها توسط دیگر افراد جامعه است. این ویژگی از دارایی‌های فکری الزامات نوینی را پدید آورده و اندیشمندان، کارگزاران و سیاست‌گذاران را بر آن داشت تا ساز و کارهای حقوقی نوینی(حقوق مالکیت فکری) را اعتبار نمایند تا از طرفی از حقوق نوآوران و پدیدآورندگان آثار فکری(مخترعان، طراحان، مولفان، مصنفان و…) حمایت نموده و از طرف دیگر امکان بهره‌گیری جامعه از این شق خاص از دارایی‌ها را فراهم نموده تا بتوان در سایه آن توسعه اقتصادی و رفاه اجتماعی را رقم زد.

ضروری است پیش از ورود به موضوع قراردادهای مالکیت فکری و تبیین جایگاه آن در نظام تجاری‌سازی ابتدا، برای آشنایی بیشترین مخاطبین محترم، مختصری به تعریف حقوق مالکیت فکری، پرداخته و تفاوت این نوع از دارائی‌ها را با دارائی‌های مادی بیشتر تبیین نمائیم. سپس حوزه‌های اصلی آن را که شامل حقوق مالکیت صنعتی و حقوق مالکیت ادبی و هنری است به عنوان متداول‌ترین تقسیم‌بندی به همراه مصادیق موضوعه آن توضیح دهیم. همچنین با توجه به اینکه، موضوع مالکیت فکری از جمله موضوعات مستحدثه و نوپدید در نظام حقوقی کشورمان است و ریشه در تحولات و ضروت‌های بین المللی دارد، در کتاب قراردادهای استارتاپی سعی شده است در تعریف مفاهیم به کنوانسیون‌های بین المللی و موافقت‌نامه‌های مربوط نیز اشاره شود و پس از ارائه چارچوب کلی نظام مالکیت فکری، نمونه قراردادهای متداول در این حوزه در فصول مختلف کتاب آورده شده است.